![Το γάλα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/p/750x422/cu609x406/0,65,608,406/crop/both/e1/e1d0b7f0a88b474eb6b08a0ae8d5a21a.jpg?quality=81&404=default&v=4)
Βρεθήκαμε στη συνέντευξη τύπου του Θεάτρου Σταθμός όπου μας καλωσόρισε όπως πάντα ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Μάνος Καρατζογιάννης. Με τη σύμπραξη των συντελεστών, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης διέτρεξε όλο το πρόγραμμα για τη νέα σεζόν 2024-25, παρουσιάζοντας μία μία τις παραγωγές, τα αφιερώματα και τις δράσεις του θεάτρου. Με οκτώ καινούργιες θεατρικές παραστάσεις και οκτώ επαναλήψεις αγαπημένων παραστάσεων από το ρεπερτόριό του γιορτάζει φέτος τα οκτώ χρόνια λειτουργίας του το Θέατρο Σταθμός, επιβεβαιώνοντας τον δίαυλο επικοινωνίας που δημιουργεί ανάμεσα στη θεατρική πράξη και στην κοινωνία. Έχοντας στο νου μας το νούμερο οκτώ, που γυρισμένο στο πλάι παραπέμπει στο σύμβολο του απείρου, ο Μάνος Καρατζογιάννης έκανε λόγο για κάτι απροσδιόριστο αλλά και κάτι σταθερό. Ίσως να συμβολίζει και τη σχέση μας με το ίδιο το θέατρο που δεν μπορούμε ακριβώς να την προσδιορίσουμε. Βασικός άξονας παραμένει όπως πάντα στο πρόγραμμα του Θεάτρου Σταθμός η θεματική της ετερότητας, το ελληνικό έργο, η σειρά των μικρών κλασικών, με την υπογραφή καταξιωμένων δραματουργών και σκηνοθετών και το σκεπτόμενο και κοινωνικά ανήσυχο θέατρο για παιδιά. Επίσης, μάθαμε ότι το αρχείο του Θεάτρου Σταθμός από τα τελευταία οκτώ χρόνια θα είναι διαθέσιμο διαδικτυακά πολύ σύντομα. Στη σκηνή του θα φιλοξενηθούν παράλληλα από 25/9 τρία αναλόγια στο πλαίσιο του Analogio Festival, ένα από τα οποία είναι αφιερωμένο στα 100 χρόνια από το θάνατο του Φραντς Κάφκα.
Πριν πάρουμε μια πρώτη γεύση από το πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα αξίζει να αναφέρουμε ότι ισχύει προσφορά προπώλησης early bird εισιτηρίων από 10 έως 25/9 για τις παραστάσεις "Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι", "Γκιακ", "Η κασέτα", "Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα", "Το γάλα", "Όταν μεγαλώσω θα γίνω Νανα Μούσχουρη").
![Το τραγούδι της Φλέρυς](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/46/46eb6509c4394682b0e229db3ead14cb.jpg?v=1&maxwidth=680&)
![Κασέτα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/dc/dc2c8fc9c5d44f2780caba393caa0511.jpg?v=1&maxwidth=680&)
Ξεκινάμε από το Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού στις 21 Σεπτεμβρίου απ’ όπου πρόκειται να ανοίξει ένας τρίτος κύκλος παραστάσεων για το "Τραγούδι της Φλέρυς” με την Ελένη Κοκκίδου, σε σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη. Τριάντα χρόνια μετά το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι το κείμενο του Δημήτρη Οικονόμου θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων, ενώ έπειτα θα ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα (Artbox Fargani στη Θεσσαλονίκη, 18 & 20/10 κ.ά.), για να ζωντανέψει ξανά τη μούσα του μεγάλου συνθέτη Φλέρυ Νταντωνάκη.
Στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός τώρα, θα επιστρέψει η "Κασέτα” της Λούλας Αναγνωστάκη. Η παράσταση του ανατρεπτικού και αναρχικού θεατρικού έργου της Λούλας Αναγνωστάκη που αποτυπώνει με σπαρακτικό τρόπο την αλλοτρίωση του ανθρώπου που "μεταναστεύει" από την περιφέρεια στο αφιλόξενο αστικό τοπίο, επαναλαμβάνεται σε σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη με τον ίδιο και τους Γιώργο Δεπάστα / Φώτη Κοτρώτσο (σε διπλή διανομή), Βάσω Καμαράτου, Σταύρο Μερμήγκη, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Ερμίνα Κυριαζή, Σμαράγδα Σμυρναίου, Γιάννη Τσουμαράκη, από 27/9 έως 17/11. Ακολουθούν οι "Γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα” του Κωνσταντίνου Ντέλλα. Η sold out σκηνική προσέγγιση της σύνδεσης της μαγείας με τη μαγειρική ως γυναικείο μυστικό κώδικα -εμπνευσμένη από μυστικιστικές και αληθινές ιστορίες γυναικών του θεσσαλικού κάμπου- που ξεκίνησε από την Πειραματική Σκηνή του Θεσσαλικού Θεάτρου και περιόδευσε σε όλη την Ελλάδα, επιστρέφει από 9/10 έως 28/11, σε μουσική του Αλέξανδρου Κτιστάκη, με τους Μανούσο Γεωργόπουλο, Πλάτωνα-Γιώργο Περλέρο, Μιχάλη Αναγνώστου.
![Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/a4/a43d1d83e39a401faf7a8580c275b2c4.jpg?v=1&maxwidth=680&)
![Τσιτάχ](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/e0/e0ac321e5eec42a0be358c2056861f51.jpg?v=1&maxwidth=680&)
Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο θα δούμε ξανά δύο αγαπημένες παραστάσεις όπου υπογράφει το κείμενο ο Βασίλης Κατσικονούρης. Ο τελευταίος θεατρικός μονόλογος-βίωμα του δραματουργού που καταφέρνει να αιχμαλωτίζει στα έργα του διαφορετικές πλευρές του κοινωνικού γίγνεσθαι, το "Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα", η εξομολόγηση ενός παλαίμαχου τερματοφύλακα της Εθνικής Ελλάδος, ένας ρόλος για τον οποίο ξεχώρισε για την ερμηνεία του ο Γιώργος Νινιός σε σκηνοθεσία δική του και της Ερμίνας Κυριαζή, επαναλαμβάνεται για τρίτη σεζόν από 5/10 έως 8/12. Ενώ όπως είπε ο συγγραφέας, θα ήθελε να αφιερώσει τον φετινό κύκλο παραστάσεων στη μνήμη του ηθοποιού Τάκη Σπυριδάκη που επρόκειτο να ερμηνεύσει αρχικά το έργο, καθώς πρόκειται για ένα κείμενο που μπορούν μόνο οι ηθοποιοί με μια ιδιαίτερη περσόνα να ερμηνεύσουν: "ευτυχώς βρέθηκε ο Γιώργος Νινιός και έγινε αυτή η παράσταση πραγματικά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο". Έπειτα έρχεται το "Γάλα”, το έργο-σταθμός του νεοελληνικού θεάτρου, που σύμφωνα με τον Κατσικονούρη κέρδισε το στοίχημα: "ένα ανέβασμα που πραγματικά η μόνη λέξη που μπορεί να το χαρακτηρίσει είναι η ψυχή”. Πρόκειται για μια συγκλονιστική οικογενειακή ιστορία μιας μητέρας από την πρώην Σοβιετική ένωση και των δύο γιων της, που ζουν σαν πρόσφυγες ανάμεσα σε δύο πατρίδες. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν ο Μάνος Καρατζογιάννης και η Ερμίνα Κυριαζή με τον πρώτο και τους Στέλλα Γκίκα, Δημήτρη Πασσά, Ελένη Σακκά, από 23/11 έως 13/12.
![Το γάλα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/5f/5fd9457676c4486d8184f4c94db8ad88.jpg?v=1&maxwidth=680&)
![Νάνα Μούσχουρη - Μάνος Καρατζογιάννης](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/29/29c5443db5d445c7b44f5ba3a4b63434.jpg?v=1&maxwidth=680&)
Τέλος, από 4/12 έως 9/1 ο Μάνος Καρατζογιάννης θα ερμηνεύσει ξανά τον θεατρικό μονόλογο που παίχτηκε με εξαιρετική επιτυχία στο Φεστιβάλ της Αβινιόν και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα πέρυσι, το "Όταν μεγαλώσω θα γίνω Νάνα Μούσχουρη” του Νταβίντ Λελέ - Ελό, σε μετάφραση της Αγγελικής Βουλουμάνου και σκηνοθεσία του Ελισσαίου Βλάχου. Στο έργο παρακολουθούμε τον Μιλού, έναν Γάλλο που μεγαλώνει σε μια επαρχιακή πόλη τη δεκαετία του ’80, ο οποίος ανέκαθεν διέφερε από τους συνομηλίκους του. Στα δεκατέσσερα, ακούγοντας στην τηλεόραση της φωνή της Νάνας Μούσχουρη αποφασίζει: "Θα γίνω Νάνα Μούσχουρη!", βρίσκοντας το δρόμο προς τον πραγματικό του εαυτό.
![Η τελευταία απολογία του Νίκου Κοεμτζή](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/df/df8204db6226406681cf326ee2270e58.jpg?v=1&maxwidth=680&)
"Δεν κάνουμε αυτή την παράσταση για το φονικό που προκάλεσε ο Νίκος Κοεμτζής. Κάνουμε αυτή την παράσταση για να αιτηθούμε μαζί με το κοινό αν και κατά πόσο τελικά έχουμε ευθύνη όλοι μας ή όχι μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό βίας που ζούμε καθημερινά”.
Η πρώτη πρεμιέρα της σεζόν 2024-25 είναι η "Τελευταία απολογία του Νίκου Κοεμτζή” του Βαγγέλη Γέττου (από 23/9). Ο Νίκος Κοεμτζής έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που το 1973 στην πίστα του λαϊκού αθηναϊκού κέντρου Νεράιδα σκότωσε τρεις "για ένα ζεϊμπέκικο". Στο μοναδικό μέχρι σήμερα θεατρικό έργο του συγγραφέα για την υπόθεση που συγκλόνισε την Ελλάδα, ο ήρωας κάνει μια ευχή την ώρα που ξεψυχά: να του δοθεί η ευκαιρία να αφηγηθεί την ιστορία του για μια τελευταία φορά. Το κοινό, μέσα από την αφήγηση του Κοεμτζή, προσκαλείται σε μια ανατρεπτική ανασκόπηση, όχι μόνο του φονικού και όσων ακολούθησαν αλλά και της περιόδου στην οποία εκτυλίσσεται η ζωή του: μεσοπόλεμος, κατοχή, αντίσταση, εμφύλιος, χούντα. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Αλέξανδρος Νικόλαος Μπαλαμώτης, ενώ το ρόλο του Νίκου Κοεμτζή ερμηνεύει ο αδελφός του συγγραφέα Μάρκος Γέττος. Η ιστορία αυτή ανεβαίνει για πρώτη φορά στο σανίδι, ενώ στον κινηματογράφο μεταφέρθηκε ήδη από το 1980 (το περιστατικό συνέβη το 1973), σε σενάριο και σκηνοθεσία του Παύλου Τάσιου, με τους Αντώνη Αντωνίου στον ομώνυμο ρόλο, Αντώνη Καφετζόπουλο, Κατερίνα Γώγου κ.ά. Σύμφωνα με τον ερμηνευτή Μάρκο Γέττο: "Δεν κάνουμε αυτή την παράσταση για το φονικό που προκάλεσε στους συνανθρώπους του ο Νίκος Κοεμτζής. Κάνουμε αυτή την παράσταση για να έρθουμε αντιμέτωποι με την κοινωνία και για να αιτηθούμε εμείς μαζί με το κοινό αν και κατά πόσο τελικά έχουμε ευθύνη όλοι μας ή όχι μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό βίας που ζούμε καθημερινά”.
![Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/b9/b9a6ee61a88e423495598d5c32762497.jpg?v=1&maxwidth=680&)
Η διακεκριμένη ηθοποιός Μαρία Ζορμπά σκηνοθετεί το πρώτο θεατρικό κείμενο του γνωστού σκηνοθέτη Θοδωρή Γκόνη, "Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι” (από 4/11), ένα ιδιαίτερα συναισθηματικό κείμενο σύμφωνα με την ίδια για μια γυναίκα σε αναμονή. Στο έργο που ερμηνεύει η Μυρτώ Αλικάκη, μαζί με τις Αιμιλία Παπαχριστοφίλου και Νικόλ Κοροντζή, μια γυναίκα δέχεται επί δέκα χρόνια τα τηλεφωνήματα ενός αγνώστου άνδρα, που δεν αποκαλύπτει ποτέ την ταυτότητά του, και αναβάλλει επ’ αόριστον μια συνάντηση μαζί της. Η παράδοξη αυτή σχέση, βυθίζει τη γυναίκα στην προσμονή αλλά και στη μνήμη. Από εκεί θα αναδυθούν μορφές και γεγονότα της ζωής και της πόλης της, η σκληρότητα, η αδιαφορία, αλλά και η ομορφιά ενός πολύ προσωπικού της ταξιδιού στη γυναικεία φύση και την ελευθερία της σκέψης.
![Μαρία Ζορμπά](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/8b/8b063e858a734334bfcfb0169bc8d45f.jpg?v=1&maxwidth=680&)
Ο πήλινος κόσμος του ανδρικού λόγου τιμής των διηγημάτων του Δημοσθένη Παπαμάρκου ζωντανεύει στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός μέσα από το "Γκιακ” (από 11/12) και αναμετριέται με τις έννοιες του ηρωισμού, του αρσενικού προσώπου της βίας, αλλά και με την μετατραυματική διάσταση του πολέμου. Οι ήρωες του "Γκιακ", βετεράνοι της Μικρασιατικής Εκστρατείας, δέσμιοι του ρόλου που τους δόθηκε ως φύλακες της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, τα άλλοτε περήφανα ευζωνάκια επιβιώνουν ξεχασμένα, αφού επιτέλεσαν το έργο τους, προσπαθώντας να βρουν την ταυτότητά τους, να κατευνάσουν τις ορμές τους και να κρύψουν τις ρωγμές τους, ακόμα και μεταξύ τους. Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας, μετά τις συναρπαστικές "Γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα" επανέρχεται στο πολυβραβευμένο έργο για το τραύμα της αρρενωπότητας με τους Δημοσθένη Ξυλαρδιστό, Γιώργο Σύρμα, Ευθύμη Χαλκίδη, Αντώνη Χρήστου.
Τον Απρίλιο θα δούμε τους "Απόντες” και πάλι του Βασίλη Κατσικονούρη, ένα project που προγραμματιζόταν για την 2023 Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Μια σπουδή στην προφορικότητα και στην αφήγηση πριν αυτή γίνει λογοτεχνία. Μία συλλογή από προφορικές αφηγήσεις ανθρώπων την ώρα που θυμούνται άλλους ανθρώπους, όπως τους θυμούνται, με λόγια που παράγονται εκείνη τη στιγμή. Οι αφηγητές, όχι ηθοποιοί, καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, καλούνται να παρουσιάσουν ενώπιον κοινού ό,τι και όπως το θυμούνται, κάθε βράδυ η ίδια ιστορία με τα λόγια εκείνης της στιγμής, αδιαμεσολάβητα και απροβάριστα, χωρίς να υπάρχει μία λέξη γραπτή. Κάθαρση για τους αφηγητές και μέθεξη για τους θεατές - ακροατές, ενίοτε και αντίστροφα. Όσοι από τους δεύτερους επιθυμούν, είναι ευπρόσδεκτοι να αφηγηθούν και τις δικές τους ιστορίες για τους δικούς τους Απόντες. Το ξεχωριστό αυτό θεατρικό γεγονός θα παρουσιαστεί από 14-17/4, τη Μεγάλη Εβδομάδα, σε σκηνοθετική και μουσική επιμέλεια του συγγραφέα.
![Αγγελική Μαρίνου-Κώστας Παπακωνσταντίνου: Θεατρικοί βίοι παράλληλοι](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase//lmnts/articles/2539845/marinou-papakosntantinou.jpg?v=1&maxwidth=680&)
Μετά τον "Γάμο" του Μάριου Ποντίκα, ο Κώστας Παπακωνσταντίνου σκηνοθετεί ξανά στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός μια εκλεκτή ομάδα ηθοποιών -Θανάσης Βλαβιανός, Μάνος Καρατζογιάννης, Αγγελική Μαρίνου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Λυδία Τζανουδάκη, Δημήτρης Φραγκιόγλου, Θανάσης Χαλκιάς, Νιόβη Χαραλάμπους- στην κωμωδία του Ροζέ Βιτράκ "Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία" (από 24/4). Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το πρώτο ανέβασμα από τον Κάρολο Κουν του κλασικού πλέον έργου που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα του σουρεαλισμού. Στο έργο η οικογένεια Πομέλ γιορτάζει τα γενέθλια του μοναχογιού της Βικτώρ. Καλεσμένοι τους είναι η οικογένεια Μανιώ, ένας στρατηγός και μια γοητευτική κυρία με εντερικά προβλήματα που φτάνει στο σπίτι κατά λάθος. Την καινούργια μετάφραση υπογράφει ο Δημήτρης Ντάσκας.
![Άννα Συνοδινού](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/a0/a0329b8b27a04aab840b9d91f6e7671b.jpg?v=1&cropxunits=432&cropyunits=532&crop=0%2C17%2C432%2C341&maxwidth=680&)
Τέλος, στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός θα λάβουν χώρα και φέτος μοναδικά αφιερώματα και ξεχωριστές λογοτεχνικές εκδηλώσεις. Για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στις 20/3 θα πραγματοποιηθεί ένα μοναδικό αφιέρωμα στον ποιητή, ηθοποιό, θεατρικό συγγραφέα και ραδιοφωνικό παραγωγό Τσιμάρα Τζανάτο (επιμέλεια: Γιάννης Αρβανίτης, Σπύρος Βάρελης). Την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις 27/3, το Θέατρο Σταθμός θα τιμήσει τη μνήμη της Άννας Συνοδινού με μια ξεχωριστή εκδήλωση για τη ζωή και το έργο της σπουδαίας πρωταγωνίστριας και με υλικό που δεν το έχει ξαναδεί κανείς (επιμέλεια: Ηλίας Μαλανδρής, Χριστιάννα Μαντζουράνη). Όπως τόνισε ο Μάνος Καρατζογιάννης, μια βραδιά για την Άννα Συνοδινού δίνει αφορμή για συζήτηση γύρω από το αρχαίο δράμα, σε μια εποχή που έχει ανοίξει ένας πολύ μεγάλος διάλογος για το πώς ερμηνεύεται και πώς το προσεγγίζουμε, που λείπουν επισταμένα τα εργαστήρια πάνω σε αυτό και που η Επίδαυρος είχε μια κινητικότητα πάρα πολύ έντονη. Και οι δύο εκδηλώσεις θα είναι ανοιχτές στο κοινό με ελεύθερη είσοδο. Αξιοσημείωτο είναι να αναφέρουμε το νέο μουσείο που άνοιξε στο Λουτράκι, ιδιαίτερη πατρίδα της Άννας Συνοδινού, το οποίο είναι αφιερωμενο στην πορεία της.
![Μπες στα παπούτσια μου](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/48/48b07ab5c22948d1b286c350ea6481b6.jpg?v=1&cropxunits=532&cropyunits=532&crop=0%2C0%2C532%2C416&maxwidth=680&)
Το θέατρο για παιδιά έχει όπως πάντα τη δική του θέση στο ρεπερτόριο του Μικρού Σταθμού. Η ομάδα Ονειρόδραμα επιστρέφει από αρχές Οκτωβρίου με τις αγαπημένες παραστάσεις "Μπες στα παπούτσια μου” για τέταρτη χρονιά, μια παράσταση βιωματικό εργαστήριο που μέσα από τη διάθεση του παιχνιδιού "μπαίνοντας στα παπούτσια του άλλου", τα παιδιά εξωτερικεύουν πιο εύκολα τις σκέψεις τους, σε κείμενο Γιώργου Μενδρινού και σκηνοθεσία Γιώργου Μενεδιάτη, και "Η τελεία είναι μόνο η αρχή”, εμπνευσμένη από το γνωστό βιβλίο "Η Τελεία" του Πίτερ Ρέινολντς για τα μικρότερα παιδιά (3-8 ετών) σε διασκευή του Βασίλη Παπαλαζάρου- για τρίτη.
![Μια τελεία… είναι μόνο η αρχή!](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/c6/c6131d0777e543aebb9a296e55ad14ac.jpg?v=1&maxwidth=680&)
![Μια τελεία...είναι μόνο η αρχή](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/12/122b782fc8994f518954d3f34edb4636.jpg?v=1&maxwidth=680&)
Η θεατρική ομάδα Hippo Theatre Group (Αλέξανδρος Ράπτης - Φώτης Δούσος) παρουσιάζει την παράσταση "Το δίλημμα του αυτοκράτορα” (από 3/11), που κέρδισε το δεύτερο βραβείο στο διεθνές διαγωνιστικό φεστιβάλ για παιδιά και νέους STRUS στην πόλη Λβιβ της Ουκρανίας το 2021 και βασίζεται στο κλασικό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν "Ο Αυτοκράτορας και το Αηδόνι", για τη σχέση της τεχνολογίας με την καθημερινή μας ζωή και τι μπορεί αυτή να μας προσφέρει.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Το γάλα
Το γάλα στα ρωσικά λέγεται «μαλακό». Έτσι, περίεργα, μια άλλη ελληνική λέξη, σπαρμένη μέσα σε μια άλλη γλώσσα, δίνει εκεί, στο ξένο χωράφι, πολύ πιο άμεσα και ανάλαφρα την αίσθηση του πράγματος, απ’ ότι η αντίστοιχη που το ονοματίζει στα ελληνικά. Γι’ αυτήν ακριβώς την αίσθηση θέλει να μιλήσει «Το γάλα» και οι ήρωες του. Μια μητέρα από την πρώην Σοβιετική ένωση και οι δυο της γιοι συνθέτουν μια συγκλονιστική οικογενειακή ιστορία όπου φωτίζεται δεξιοτεχνικά από τον συγγραφέα ο συναισθηματικός κόσμος των ηρώων και οι ανησυχίες τους, όπως αυτές πηγάζουν μέσα από το κοινωνικό τους περιβάλλον, αλλά κυρίως η αίσθηση που έχει κανείς πως όλα μέσα του μαλακώνουν και ζεσταίνονται, όταν σταματάει πια να κλαίει και να πονάει γιατί δέχεται την τροφή του. Αγαπιέται... Κι όταν αυτό δε συμβαίνει, τότε νιώθει ξένος. Σαν πρόσφυγας ανάμεσα σε δυο πατρίδες. Ξένες κι αυτές.
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα
Η παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου αξιοποιεί τις μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας του 19ου και 20ου αιώνα σε μια σκηνική προσέγγιση με βασικούς άξονες τους κοινωνικούς ρόλους και τις έμφυλες διαστάσεις των μαγικοθρησκευτικών πρακτικών. Το γυναικείο σώμα της τρίτης ηλικίας και η σύνδεσή του με τη λαϊκή μαγεία, τη μαγειρική και τις τελετουργικές πρακτικές βρίσκεται στο επίκεντρο. Τρεις θηλυκές μορφές, που ερμηνεύονται από τρία αρσενικά νεαρά σώματα, περνώντας τη ζωή τους στη σκιά της κυρίαρχης ανδροκρατικής εξουσίας, συνδιαλέγονται μεταξύ του οικείου και του αρχετυπικού, της ακίνδυνης «γιαγιάς» και της επικίνδυνης θεραπεύτριας και μιλάνε για τις ζωές τους, γι’ αυτά που έμαθαν από τις παλιές. αυτά που έπαθαν ως γυναίκες και αυτά που παραδίδουν στις επόμενες.
Μια τελεία… είναι μόνο η αρχή!
Η παράσταση-εργαστήρι, που μέσα από τη βιωματική μάθηση βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή τους, είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο του Πίτερ Ρέινολντς «Η τελεία». Ο Πέρι, ο ήρωας της ιστορίας μας, δεν έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση και συχνά́ τα παρατάει με την πρώτη δυσκολία. Δε μιλάει για τα προβλήματά του σε κανέναν, παρά μόνο στην κούκλα του, τον Πουκ. Μια μέρα αρχίζει να του απαντάει η κούκλα (!) και όλα αλλάζουν στην ζωή́ του.
Μπες στα παπούτσια μου
Το κωμικό έργο μάς βάζει για τρίτη χρονιά στη θέση του άλλου, εξηγώντας έννοιες όπως η ενσυναίσθηση, η διαφορετικότητα και ο σχολικός εκφοβισμός. Η πρωτότυπη διαδραστική ιστορία παρουσιάζει φανταστικούς χαρακτήρες από γνωστά παραμύθια δοσμένους με χιούμορ και φαντασία, ενώ συνοδεύεται από εργαστήριο εκπαιδευτικών δράσεων. Μέσα από την ενεργό συμμετοχή και τη διάθεση του παιχνιδιού «μπαίνοντας στα παπούτσια του άλλου», τα παιδιά καλούνται να εξωτερικεύσουν πιο εύκολα τις σκέψεις τους και παράλληλα να ερευνήσουν τα συναισθήματα των άλλων.
Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα
Πρόκειται για μια ιστορία γεμάτη χιούμορ και συγκίνηση με κύρια θέματά της την ανδρική μοναξιά και τη ματαίωση, μαζί όμως με ένα βαθύ αίσθημα αξιοπρέπειας, ως νίκη σε πείσμα της φθοράς. Ο Τσιτάχ, ένας πολύπειρος βετεράνος τερματοφύλακας της Εθνικής Ελλάδος, κάνει έναν ειλικρινή απολογισμό της μακροχρόνιας πορείας του, προσκεκλημένος από ένα σχολείο για να μιλήσει στα παιδιά για την αξία της άμιλλας και τα αθλητικά ιδεώδη. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αθλητισμού, εξιστορεί γεγονότα και εμπειρίες από τη ζωή και την καριέρα του ξετυλίγοντας σιγά-σιγά το κουβάρι της ύπαρξης του, από τη δόξα, τα πλούτη και τα φώτα της δημοσιότητας μέχρι το μηδέν και το περιθώριο.
Η κασέτα
Σαράντα περίπου χρόνια μετά τη θρυλική παράσταση του Κάρολου Κουν και είκοσι μετά το τελευταίο ανέβασμα του στην Αθήνα, το ανατρεπτικό και αναρχικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη επιστρέφει. Τα πρόσωπα του έργου προέρχονται από τον οικείο γύρω μας κοινωνικό χώρο. Μετέωροι, ανάμεσα στην πρωτόγονη ύπαιθρο, απ’ όπου κατάγονται και το αφιλόξενο τοπίο της πόλης, απ’ όπου μετανάστευσαν, εντάσσονται στο μεγάλο πλήθος των Νεοελλήνων. Κάτοικοι των παρυφών της πρωτεύουσας - αλλά και ακατάπαυστα κυκλοφορώντας στο κέντρο της - προσπαθούν να επιβιώσουν με έναν σπασμωδικό και εύθραυστο ρεαλισμό. Χρησιμοποιώντας βιαστικά τα καινούργια πρότυπα, που αφειδώς, τους προσφέρονται υποχρεώνονται να υπάρξουν με «μικρές» καθημερινές πράξεις. Μέσα όμως σε αυτές τις μικρές πράξεις συμπιέζεται ένας αρχέγονος ψυχισμός, που με αμετάλλακτα τα δικά του συναισθηματικά και φυλετικά στοιχεία, εξακολουθεί να διατηρείται μέσα τους. Τότε τα πρόσωπα αισθάνονται αδικαίωτα, συνειδητοποιούν ότι δεν είναι ευτυχισμένα, χωρίς να είναι σε θέση να αντιληφθούν τα αίτια, η ζωή τους χάνεται στο τίποτα. Το πρόσωπο που έχει την κασέτα είναι το μόνο που φαίνεται να ξέρει.
Το τραγούδι της Φλέρυς
1985. Ρωμαϊκή Αγορά. Η τελευταία μεγάλη συναυλία της Φλέρυς Νταντωνάκη, της μούσας του Μάνου Χατζιδάκι. Το καλλιτεχνικό γεγονός παίρνει τεράστιες διαστάσεις και το πλήθος είναι τόσο μεγάλο που παρακολουθεί τη συναυλία κρεμασμένο στα κάγκελα. Λίγο πριν την έναρξη, η Φλέρυ παθαίνει κρίση αγοραφοβίας και αρνείται να βγει στη σκηνή. Περνάει κάποια ώρα μόνη της προσπαθώντας να συνέλθει και να βρει το κουράγιο που χρειάζεται. Πώς ένιωθε; Από πού προσπαθούσε να αντλήσει δύναμη; Ποιες ήταν οι αξίες της και ποιοι οι εφιάλτες της; Με αυτά τα δραματικά λεπτά, τις σκέψεις, τα συναισθήματά, τις αγωνίες και τις ανασφάλειες της τραγουδίστριας καταπιάνεται το έργο, αναζητώντας το όριο εκείνο ανάμεσα στην Τέχνη και τη θυσία. Την ιδιοφυία και το τίμημα. Το έργο αποτελεί το πρώτο θεατρικό έργο του Δημήτρη Οικονόμου, το οποίο ερμηνεύει με ζήλο η Κοκκίδου.
Όταν μεγαλώσω, θα γίνω Νάνα Μούσχουρη!
Η αληθινή ιστορία του Γάλλου συγγραφέα που μεγάλωσε σε μια επαρχιακή πόλη τη δεκαετία του ’80, περιγράφει με ειλικρίνεια, χιούμορ και ζεστασιά τα εφηβικά του χρόνια, τη διαφοροποίησή του από τους συνομηλίκους του και την αγάπη του στις μεταμφιέσεις. Η φωνή της Νάνας Μούσχουρη τον σημάδεψε, ακούγοντάς την για πρώτη φορά στην τηλεόραση στα δεκατέσσερα του χρόνια. Η Ελληνίδα καλλιτέχνιδα με τη διεθνή ακτινοβολία, που εκείνη την εποχή μεσουρανούσε στη Γαλλία, έγινε το ίνδαλμά του και τον βοήθησε να βρει τον πραγματικό του εαυτό. Στην πορεία έγραψε πολλές βιογραφίες διάσημων γυναικών, όπως οι Εβίτα Περόν, Μαρία Κάλλας, Δαλιδά κ.ά. Το 2019 παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία στο Φεστιβάλ της Αβινιόν τον μονόλογο που αφιέρωσε στη Νάνα Μούσχουρη στον οποίο παράλληλα με την ιστορία του ανασυνθέτει την εικόνα της μεγάλης σταρ, ενώ μέχρι σήμερα διατηρεί μαζί της μια στενή φιλική σχέση.