!['Θέλω να σου κρατάω το χέρι'](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/p/750x422/cu608x405/0,41,608,382/crop/both/42/4258b59e1ec1489bbaa7628ca289ec7a.jpg?quality=81&404=default&v=4)
Δύο παραστάσεις του θεάτρου Άλφα-"Ληναίος-Φωτίου" παίρνουν παράταση μέχρι και τον Μάιο και συνεχίζουν την επιτυχημένη πορεία τους με μικρή αλλαγή στον προγραμματισμό. Ο λόγος για τα έργα που υπογράφει ο Τάσος Ιορδανίδης, το "Θέλω να σου κρατάω το χέρι”, όπου παίζει ο ίδιος με τη Θάλεια Ματίκα, αλλά και το "Φακντ-απ” με πρωταγωνιστές την Αφροδίτη Λιάντου και τον Διονύση Παπανδρέου. Από την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου λοιπόν, το "Θέλω να σου κρατάω το χέρι” θα συντροφεύει μόνο τα Σαββατοκύριακά μας (Σάββατο στις 9 μ.μ., Κυριακή στις 7 μ.μ.), ενώ το "Φακντ-απ” αλλάζει μέρα και θα παίζεται κάθε Παρασκευή στις 9 μ.μ. και κάθε Σάββατο στις 6.30 μ.μ.
![Θέλω να σου κρατάω το χέρι](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/a4/a49abdc53622427ca14787c4bd92af66.jpg?v=1&maxwidth=650&)
"Θέλω να σου κρατάω το χέρι”
Στις 17 Οκτωβρίου 1963, οι Beatles ηχογραφούσαν για πρώτη φορά σε FourTrack το τραγούδι τους "I want to hold your hand" ("Θέλω να σου κρατάω το χέρι"). Το νούμερο ένα χιτ του 1964 στη Βρετανία έδωσε το 2021 την έμπνευση στον Τάσο Ιορδανίδη για τη συγγραφή ενός σύγχρονου θεατρικού έργου που αγαπήθηκε πολύ από το αθηναϊκό κοινό.
Ο Τάσος Ιορδανίδης και η Θάλεια Ματίκα επέστρεψαν για 3η χρονιά στη σκηνή του Θεάτρου Άλφα–"Ληναίος-Φωτίου" ως "παράνομοι" εραστές που αναζητούν διέξοδο στα προβλήματα των γάμων τους. To σκηνικό ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Και οι δυο τους. Απέναντι αλλά και δίπλα. Μαζί αλλά και χωριστά. Μία γυναίκα και ένας άντρας ή-αν προτιμάτε- ένας άντρας και μια γυναίκα, σ´ ένα συναισθηματικό και ψυχολογικό bras de fer. Είναι και οι δύο γονείς. Έχουν κάνει και οι δύο λάθη. Όμως, έχουν και οι δύο τα δίκια τους.
Για την παράσταση διαβάζουμε στην κριτική του "α”: "Στο μικροσκόπιό του μπαίνουν διάφορες εκφάνσεις των σύγχρονων σχέσεων, τις οποίες ο συγγραφέας μεταχειρίζεται με αβίαστη φυσικότητα, σαν να φέρνει μπροστά μας ένα κομμάτι ζωής της διπλανής πόρτας, χρησιμοποιώντας καθημερινό ύφος, που αποδεικνύεται σκηνικά λειτουργικό. Ο Ιορδανίδης παίζει με τους ρόλους των δύο φύλων, χωρίς να αποφεύγει –δεν δείχνει να το επιθυμεί, άλλωστε– να ανατρέψει σχετικά κλισέ, όπως αυτό της πολυπλοκότητας της γυναικείας φύσης σε αντιδιαστολή με την απλότητα της ανδρικής ιδιοσυγκρασίας. Η "μάχη των φύλων" είναι κάτι που τον απασχολεί και οι ρόλοι που έχει δημιουργήσει ποντάρουν στον περαιτέρω διαχωρισμό με χιουμοριστική διάθεση, όμως δεν ξεπέφτουν στην καρικατούρα. Ούτε το έργο εξαντλείται στο επίπεδο μιας απροβλημάτιστης ροζ κομεντί, παρόλο που φλερτάρει επιτυχημένα και με αυτήν τη συνταγή, αλλά κρατάει την ατμόσφαιρα σε διαρκή εναλλαγή μεταξύ του κωμικού και του περισσότερο δραματικού τόνου και κλείνει με ένα αναπάντεχο plot twist”.
>> Διαβάστε εδώ ολόκληρη την κριτική:
![Φακντ-απ](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/69/69f2a633af7d4ef688427afc0ed8b057.jpg?v=1&maxwidth=650&)
"Φακντ-απ”
Μετά το "Θέλω να σου κρατάω το χέρι" ο Τάσος Ιορδανίδης σύστησε στο θέατρο Άλφα-”Ληναίος-Φωτίου”, ένα νέο έργο με τίτλο "Φακντ-απ". Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Θάλεια Ματίκα, σε μία απόπειρα "συνομιλίας" με εφήβους όλων των ηλικιών. Στη σκηνή, δύο νέοι ταλαντούχοι ηθοποιοί: Αφροδίτη Λιάντου και Διονύσης Παπανδρέου. (Κατάλληλο για 12 ετών και άνω).
Σκηνικός χώρος: μια κλινική αντιμετώπισης ψυχικών νοσημάτων κάπου στο δυτικό κόσμο. Ρόλοι: δύο εκπρόσωποι της γενιάς Ζ, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Εκείνος είχε όνειρο να γίνει σκηνοθέτης. Εκείνη τραγουδίστρια. Τελικά, η ζωή τα έφερε έτσι και είναι "φακντ απ". Από την άλλη "η ζωή είναι ωραία", όπως έχει πει κι ο Ρομπέρτο Μπενίνι. Δύο νέοι που προσπαθούν να ακουστούν σε έναν κόσμο που δεν τους ακούει. Στην προσπάθεια τους θα φτιάξουν μία δική τους πραγματικότητα. Για το τώρα και για το μετά. Για να γιατρέψουν αυτά που τους πονάνε. Ψάχνουν έναν κοινό κώδικα. Εκείνος πιο αποφασισμένος. Εκείνη, επιφυλακτική. Ή μήπως συμβαίνει το αντίστροφο;
Το "α” βρέθηκε ήδη από τις πρόβες στην παράσταση και μετέδωσε την εμπειρία του: "Όσο περνά ο χρόνος γνωρίζονται όλο και περισσότερο και έρχονται πιο κοντά, με μία διάθεση περισσότερο φροντιστική παρά αμιγώς ερωτική. Η πιο όμορφη στιγμη τους κατ’ εμέ -κι αυτό θα το προδώσω- είναι όταν δρουν στη σιωπή, με ένα βίντεο να παίζει από πίσω τους. Η βιντεοπροβολή συνδύαζε πλάνα από ταινίες, καλλιτέχνες, πολιτικά πρόσωπα της ιστορίας (που όλα θα έβγαζαν νόημα στη συνέχεια του έργου) μαζί με στιγμιότυπα από τον Γαλαξία -"γεννιέται ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο” που λέει κι ο Μάλαμας, θα σκεφτώ αυθόρμητα”.
>> Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του Τάσου Ιορδανίδη για τη "Τζούλια", το καινούργιο έργο του Άλφα -"Ληναίος-Φωτίου" που συνεχίζεται έως τέλος Μαΐου:
Περισσότερες πληροφορίες
Φακντ-απ
Σκηνικός χώρος: μια κλινική αντιμετώπισης ψυχικών νοσημάτων κάπου στο δυτικό κόσμο. Ρόλοι: δύο εκπρόσωποι της γενιάς Ζ, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Εκείνος είχε όνειρο να γίνει σκηνοθέτης. Εκείνη τραγουδίστρια. Τελικά, η ζωή τα έφερε έτσι και είναι «φακντ απ». Από την άλλη «η ζωή είναι ωραία», όπως έχει πει κι ο Ρομπέρτο Μπενίνι. Δύο νέοι που προσπαθούν να ακουστούν σε έναν κόσμο που δεν τους ακούει. Στην προσπάθεια τους θα φτιάξουν μία δική τους πραγματικότητα. Για το τώρα και για το μετά. Για να γιατρέψουν αυτά που τους πονάνε. Ψάχνουν έναν κοινό κώδικα. Εκείνος πιο αποφασισμένος. Εκείνη, επιφυλακτική. Ή μήπως συμβαίνει το αντίστροφο; Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα και οι κραυγές τους παλεύουν να δημιουργήσουν το νόημα της νέας ζωής που προσπαθούν να φτιάξουν.
Θέλω να σου κρατάω το χέρι
Το τραγούδι των Μπιτλς «I want to hold your hand» ενέπνευσε ένα έργο με πρωταγωνιστές του δύο «παράνομους» εραστές οι οποίοι αναζητούν διέξοδο στα προβλήματα των γάμων τους. To σκηνικό, ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Τα μόνα πρόσωπα, εκείνοι. Απέναντι αλλά και δίπλα. Μαζί αλλά και χωριστά. Μία γυναίκα και ένας άντρας που εμπλέκονται μαζί σε ένα συναισθηματικό και ψυχολογικό bras de fer. Είναι και οι δύο γονείς. Έχουν και οι δύο τα δίκια τους. Έχουν κάνει και οι δύο λάθη. Αυτό που ψάχνουν, όμως, τελικά, μέσα από τις συναντήσεις τους, είναι κάτι απλό: λίγη ουσιαστική συντροφικότητα.