![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/p/750x422/cu608x406/0,47,608,388/crop/both/1a/1a537e8e129f47ae94affb0e82d1771c.jpg?quality=81&404=default&v=4)
Η Μαρία Πρωτόπαππα σκηνοθετεί ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, το τελευταίο έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα "Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα" στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης "Κάρολος Κουν".
Μια αυταρχική χήρα, μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της, επιβάλλει στις πέντε κόρες της 8 χρόνια πένθους και εγκλεισμού. Εκείνες απεγνωσμένα αντιδρούν, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, και με την αφορμή ενός νέου άντρα, ο οποίος για άλλην είναι εραστής, για άλλην μνηστήρας, για άλλην φαντασίωση, η ανάγκη για ζωή φουσκώνει, εκρήγνυται και ο θάνατος ξαναχτυπάει το σπίτι για να το πνίξει σε δεύτερο κύμα πένθους.
![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/c6/c6047127ad6a4665b48d90cb0abb8b73.jpg?v=1&maxwidth=650&)
Ο Λόρκα, παρότι "προνομιούχος" ταξικά, δυσανασχετεί με την φτώχεια, την πείνα, την κοινωνική αδικία, την πολιτική αστάθεια και τα παρελκόμενά της. Με το ιδιαίτερο βλέμμα του οδηγεί τους θεατές σε μια γωνιά του κόσμου, σε μια άγονη γη, μια άνυδρη άκρη του, όπου τοποθετεί τον μεγεθυντικό και ποιητικό του φακό πάνω από ένα "Σπίτι", έναν συμβολικό τόπο, όπου μέσα του βράζει κυριολεκτικά η κλεμμένη ελευθερία και αξιοπρέπεια των γυναικών της γειτονιάς του, και όχι μόνο, της εποχής του, και όχι μόνο, νιώθοντας ο ίδιος φρίκη για τον τρόπο αντιμετώπισης τους.
![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/da/da1d70cd05204ada874610f4b7fa8bfe.jpg?v=1&maxwidth=650&)
Κάθε μεγάλος ποιητής πίσω από τις λέξεις του κρύβει ένα κομμάτι του εαυτού του, ένα κομμάτι της κοινωνίας που ζει και της πολιτικής στιγμής που αφομοιώνει. Ο εμφύλιος της Ισπανίας, που κυλά μέσα στις φλέβες των γυναικών αυτού του ποιήματος, γίνεται το εφαλτήριο μιας αποκαλυπτικής εξερεύνησης ενός υπέροχου κόσμου, αυτού του Λόρκα.
Στο ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα ο Χρήστος Στέργιογλου. Μαζί του οι: Ευγενία Αποστόλου, Άννα Καλαϊτζίδου, Δημήτρης Μαργαρίτης, Ελένη Σπετσιώτη, Κατερίνα Φωτιάδη, Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη.
Δείτε φωτογραφίες της παράστασης
![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/26/262a8a2fbc7b4c17a33d57abf95a1d5d.jpg?v=1&maxwidth=650&)
![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/b7/b7ffd0a6181842fb9954e164a8e8dbad.jpg?v=1&maxwidth=650&)
![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/f1/f184051b87ef4ad8bf7d98c35202adae.jpg?v=1&maxwidth=650&)
![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/18/18b1f8f6413844a5a893200b7fe94cd5.jpg?v=1&maxwidth=650&)
![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/4a/4a99c96a6ce04b3a8f6badd239a8fc0b.jpg?v=1&maxwidth=650&)
![Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα](https://www.athinorama.gr/Content/ImagesDatabase/48/48e32640c47749009a5c26ced685ccea.jpg?v=1&maxwidth=650&)
Προπώληση εισιτηρίων μέσω more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα (Το σώμα όπου ανατέλλει η αντοχή)
Μια αυταρχική χήρα, μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της, επιβάλλει στις πέντε κόρες της 8 χρόνια πένθους και εγκλεισμού. Εκείνες απεγνωσμένα αντιδρούν, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, και με την αφορμή ενός νέου άντρα, ο οποίος για άλλην είναι εραστής, για άλλην μνηστήρας, για άλλην φαντασίωση, η ανάγκη για ζωή φουσκώνει, εκρήγνυται και ο θάνατος ξαναχτυπάει το σπίτι για να το πνίξει σε δεύτερο κύμα πένθους. Ο Λόρκα, παρότι «προνομιούχος» ταξικά, δυσανασχετεί με την φτώχεια, την πείνα, την κοινωνική αδικία, την πολιτική αστάθεια και τα παρελκόμενά της. Με το ιδιαίτερο βλέμμα του οδηγεί τους θεατές σε μια γωνιά του κόσμου, σε μια άγονη γη, μια άνυδρη άκρη του, όπου τοποθετεί τον μεγεθυντικό και ποιητικό του φακό πάνω από ένα «Σπίτι», έναν συμβολικό τόπο, όπου μέσα του βράζει κυριολεκτικά η κλεμμένη ελευθερία και αξιοπρέπεια των γυναικών της γειτονιάς του, και όχι μόνο, της εποχής του, και όχι μόνο, νιώθοντας ο ίδιος φρίκη για τον τρόπο αντιμετώπισης τους.