Ξεκούρδιστη μπαλαφάρα, η οποία φτάνει στα όρια της καρτουνίστικης παρωδίας, πνίγοντας πέντε χλιαρά αστεία μέσα σ’ έναν ωκεανό από φαρσικές εξαλλοσύνες.
Μια ερασιτεχνικού επιπέδου κόπια του "Στα Μαχαίρια", τόσο κωμικοτραγικά προχειροφτιαγμένη που την ξεχνάς την ώρα που τη βλέπεις.
Εφηβικό δράμα με horror περιτύλιγμα, αρκετά σκοτεινό για να ανατριχιάσει, αλλά όχι για να κρύψει τα δομικά ψεγάδια του.
Μυστήριο επιθεωρησιακού χαρακτήρα με επίκεντρο τη μάχη των φύλων που ωστόσο προφυλάσσεται από το ανάλαφρο και λαϊκής απεύθυνσης στιλιζάρισμά του.
Κωμωδία καταστάσεων που πείθει ως τέτοια μόνο στα χαρτιά, εξαιτίας του χιούμορ που αναζητείται με amber alert.
Η "Before" τριλογία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ μιλάει ελληνικά με την ίδια φλύαρη φρεσκάδα, αλλά σαφώς λιγότερες κινηματογραφικές ιδέες.
Παγιδευμένος σε μια "ποιητική" αφηγηματική μανιέρα, ο Αγγελόπουλος στοχάζεται καλλιγραφικά και αυτάρεσκα πάνω στη σιωπή της Ιστορίας.
Ταινία που προσφέρει ακριβώς αυτά που υπόσχεται, δίχως να παίρνει ούτε ένα δημιουργικό ρίσκο.
Ο Ναγκίσα Όσιμα ακτινογραφεί με δραματική ένταση και σημειολογικό πλούτο τις πολιτισμικές αλλαγές ενός ολόκληρου έθνους σε μία από τις κορυφαίες στιγμές του μοντέρνου γιαπωνέζικου σινεμά.
Άλλη μία ξέφρενα σουρεαλιστική κωμωδία από ένα μετρ του είδους, ο οποίος εξαντλεί γρήγορα τις πλάκες.
Ζωντάνια, φρεσκάδα, αλλά και ρηχή επανάληψη, σε ένα στιλάτο κινηματογραφικό ανέκδοτο το οποίο σοβαρεύει απότομα με άγαρμπο αλληγορικό τρόπο. Αργυρός Αλέξανδρος στο τμήμα "Film Forward" του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Το πολιτικό σινεμά του Κεν Λόουτς σμίγει με τους κανόνες ενός καλοκουρδισμένου θρίλερ που καταλήγει να επαναλαμβάνει τον εαυτό του.
Η χαρισματική Χέιλ Μπέιλι είναι η μοναδική που προσφέρει λίγη μαγεία σε μια διασκευή που μοιάζει με άνοστη απομίμηση του υπέροχου πρωτότυπου animation.
Κύκνειο άσμα του μεγαλόπρεπου και εστέτ, μα απόμακρου εδώ Λουκίνο Βισκόντι, ο οποίος διασκευάζει με καυστική ειρωνεία ένα μυθιστόρημα του Γκαμπριέλε Ντ’Ανούντσιο.
Μια εξουθενωτική περιπέτεια, η οποία κινείται μεταξύ πολεμοχαρούς πατριωτισμού και αφελούς κριτικής.
Νηπιακά μελοδραματική και αφόρητα φάλτσα κραυγή υπεράσπισης της διαφορετικότητας, οι απανωτές χιουμοριστικές "πινελιές" της οποίας σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν πρόκειται για κινηματογραφική... τρολιά.
Πλοκή τραβηγμένη από τα μαλλιά, stunts δίχως φαντασία και κάθε λογής πρόσχημα χρησιμοποιείται για να συνεχιστεί με το ζόρι ένα franchise που επαναλαμβάνει συνεχώς τον εαυτό του.
Άψογο στήσιμο και στιβαρό γράψιμο για ένα ανθρώπινο δράμα, που δεν εκμεταλλεύεται, ωστόσο, τις εκλάμψεις πρωτοτυπίας του, προτιμώντας την ευκολία του αυτόματου πιλότου και των ασφαλών κλισέ.