Για δεύτερη χρονιά επαναλαμβάνεται το βραβευμένο με Πούλιτζερ, βαθιά συγκινητικό έργο του σύγχρονου Αμερικανού συγγραφέα που προσεγγίζει το πώς ένα ζευγάρι έρχεται ξανά κοντά μετά το θάνατο του γιου τους, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Λυμπερόπουλου.
Οι Έλενα Παπαβασιλείου, Ευαγγελία Ανδρεαδάκη, Νίκος Γεωργάκης, Εύη Δόβελου και Πολύκαρπος Φιλιππίδης πρωταγωνιστούν στο "Rabbit hole" του Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ, που παίζεται για δεύτερη συνεχή χρονιά στο θέατρο Ελέρ, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λυμπερόπουλου. Το έργο για το οποίο ο σύγχρονος Αμερικανός συγγραφέας έχει βραβευτεί με Πούλιτζερ προσεγγίζει με ειλικρίνεια αλλά και χιούμορ το πώς ένα ζευγάρι αλλά και οι κοντινοί τους άνθρωποι αντιμετωπίζουν μια νέα πραγματικότητα μετά το θάνατο του γιου τους.
Μια συγκλονιστική, βαθιά συγκινητική σπουδή για την απώλεια και τον ανθρώπινο πόνο είναι το "Rabbit hole" μέσα από το ψυχογράφημα πέντε χαρακτήρων που βιώνουν μια από τις πιο τραγικές τους στιγμές. Στο βάθος όμως ανατέλλει η ελπίδα και η αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον, όσο μεγάλες κι αν είναι οι δυσκολίες. Ο συγγραφέας δίνει μια άλλη οπτική σε αυτό το τόσο δύσκολο θέμα με οδηγό την ειλικρίνεια αλλά και το χιούμορ, ακροβατώντας μοναδικά ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο.
Η υπόθεση του έργου
Ο γιος του Χάρι (Νίκος Γεωργάκης) και της Μπέκα (Έλενα Παπαβασιλείου), ο τετράχρονος Ντάνι, σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα όταν τρέχει να προλάβει το σκύλο της οικογένειας, πριν πεταχτεί στο δρόμο. Η απόφασή του αυτή αποδεικνύεται μοιραία, καθώς εκείνη την ώρα περνάει ένα αυτοκίνητο, το οποίο οδηγεί ο έφηβος Τζέισον Γουίλετ (Πολύκαρπος Φιλιππίδης). Κάπως έτσι ο τέλειος κόσμος τους γκρεμίζεται. Τους συναντάμε οκτώ μήνες μετά, ενώ προσπαθούν να διαχειριστούν τη θλίψη τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ο Χάρι βρίσκει παρηγοριά σε δραστηριότητες μακριά από το σπίτι και την οικογένεια, ενώ η Μπέκα προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της μέσα στη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα που φτιάχνουν η μητέρα της Νατ (Ευαγγελία Ανδρεαδάκη) και η αδελφή της (Εύη Δόβελου).
Κρυφά απ’ όλους η Μπέκα προσεγγίζει τον Τζέισον που ήταν υπεύθυνος για το ατύχημα. Και ο ίδιος ήθελε να έρθει σε επικοινωνία με την οικογένεια και βασανιζόταν από τις τύψεις. Η μόνη του διέξοδος για να το αντιμετωπίσει είναι η τέχνη. Γράφει ένα διήγημα που το ονομάζει "Rabbit hole" και το αφιερώνει στη μνήμη του μικρού Ντάνι. Αυτή η ανθρώπινη επαφή θα λειτουργήσει καταλυτικά για την εξέλιξη της ιστορίας που θα οδηγήσει τους χαρακτήρες σε ένα νέο δρόμο. “Είναι αριστουργηματικός ο τρόπος που ο συγγραφέας πλέκει αυτή την ιστορία και εμπλέκει το νεαρό αγόρι, που τελικά είναι αυτό που βοηθάει την μητέρα του τετράχρονου Ντάνι (και κατ’ επέκταση και την υπόλοιπη οικογένεια) να μπει σε ένα δρόμο συγχώρεσης και αποδοχής του πόνου και έτσι να προχωρήσει”, όπως τονίζει σε συνέντευξή της στο “α” η Ευαγγελία Ανδρεαδάκη.
“Μέσα στο μουντό, όλο γκρίζο σκηνικό του Δημήτρη Κατσίκη, όπου δεσπόζει στο βάθος το απείραχτο ακόμη παιδικό δωμάτιο, οι ηθοποιοί ερμηνεύουν με θέρμη”, διαβάζουμε στην κριτική του “α” για την σφιχτοδεμένη υποκριτική ομάδα που καθοδηγεί ο Βαγγέλης Λυμπερόπουλος. Τα εύσημα, βεβαίως, για το ανέβασμα του έργου ανήκουν στην ηθοποιό Έλενα Παπαβασιλείου που εξασφάλισε τα δικαιώματα του έργου και ερμηνεύει και το ρόλο της Μπέκα.
Φωτογραφίες: Σπύρος Περδίου©
TIPS
*Το “Rabbit Hole” μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη με τον ελληνικό τίτλο “Απώλεια”, σε σκηνοθεσία Τζον Κάμερον Μίτσελ με τους Νικόλ Κίντμαν και Άαρον Έκχαρτ.
*Τη μετάφραση του έργου υπογράφει η Χριστίνα Μαλακού, τα κοστούμια η Σάντυ Καραγιάννη, τους φωτισμούς ο Βασίλης Κλωτσοτήρας και τη μουσική επιμέλεια ο Δημήτρης Κυριακόπουλος.
*Ο Βαγγέλης Λυμπερόπουλος για το "Rabbit hole": “Την πρώτη φορά που διάβασα το έργο, με τράβηξε αμέσως από την πρώτη κιόλας σκηνή. Ένιωσα σαν να ήμουν ένας σιωπηλός παρατηρητής μέσα στο σπίτι, να παρακολουθώ στενά την οικογένεια και να ακούω κάθε τους λέξη. Για μένα το "Rabbit hole" δεν είναι απλώς μια ιστορία απώλειας και πόνου, είναι ένα συγκλονιστικό, βαθιά συγκινητικό έργο που έχει τη δύναμη να αγγίζει τους ανθρώπους με απροσδόκητους τρόπους. Παρά το οδυνηρό ζήτημα στον πυρήνα του, φαίνεται να έχει μια μοναδική ικανότητα να αφήνει ένα διαρκές αποτύπωμα αισιοδοξίας και ζεστασιάς σε όσους το βιώνουν”.